Sane

December 27, 2008 Tsina 2 Comments

Happy. I am happy. My heart is not breaking anymore. But I guess, it also stops beating. I prefer it this way.

I am on Sun. I have been a loyal Globe subscriber for years, but decided to switch primary network. Perhaps, because I need to pick the little pieces of my fragile heart. I need to stop doing something I am totally addicted with. I need to be myself again. I lost 'her'. Two years ago, and was not able to claim her back.

Last Christmas, I was all asleep when the clock ticked to 12mn. Early the next day, I got a message from him. Grateful for the friendship. Appreciated of the presence. And I smiled.


I have a Facebook. I have been a loyal Friendster member, and declined all the requests from other social networking sites from the past year. Yet, today, I decided to try on Facebook. He asked. And I answered, looking straight into his eyes, I have moved on.


She is back. The person that I lost two years ago. She is here. And she already let go of the memories that put her into insanity. Today, she breathes a new life.

For some reasons, my heart is not beating for anyone else. Maybe, it will be on this state for the next months or so. She has been bruised. She is nurtured back to life. She is out of her comfort zone. Time to face the world, and fly.

2 comments:

Uy, ko-comment siya. Yesss naman, sana nagustuhan mo ang kwento ko. =)

Tough

December 06, 2008 Tsina 0 Comments

Ano ba nararamdaman ko?

Hindi ko alam. Mas tama siguro sabihin na ayokong isipin. I hate to be at the losing end. Yun na siguro yung pinaka-tamang sabihin.

Nandito ako sa kung saan ko gustong mapunta, at hindi ko alam kung ano gagawin ko pag kailangan ko na lumisan. Inaamin ko, hindi ako kasing-saya, kasing-kuntento, at kasing-fulfilled ngayon kung ikukumpara sa gusto ko, ngunit, I'm taking each steps at a time...

Siguro, natatakot akong gumulong pababa bago ko marating yung tuktok. Natatakot ako.

Friday na naman. Malungkot. Ako na lang mag-isa.


Iniisip ko kung saan ko pa gusto pumunta bukod sa kung nasaan ako ngayon. Hindi ko alam. Hindi ko maisip.


Ayoko ng insecurities na binibigay sa akin ng sitwasyon. Hindi ako sanay nun. Bago lang sa pakiramdam, at hindi ko alam kung kaya ko i-handle.

Ayoko ng depression na pinaparamdam sa akin ng mga pangyayari. Sawa na ako sa stage na yun. Nalagpasan ko na yun, matagal na panahon na.

Ayoko ng uncertainty na lumulukob sa pagkatao ko. Gusto ko laging sure.

Ayokong matalo. Hindi ako sanay.

Bukas.

Hindi ko alam kung nandito pa ako. Basta ang alam ko, I put a good fight.

0 comments:

Uy, ko-comment siya. Yesss naman, sana nagustuhan mo ang kwento ko. =)

September 24, 2008 Tsina 0 Comments

Takot ako.



Takot ako na mahalin ka ng mahalin, dahil katulad ka ng isang libro na kahit matagal ko nang tapos basahin, hanggang ngayon, hindi ko pa rin naiintindihan..






Sabihan mo na lang ako pag may translated version ka na. *sigh*

0 comments:

Uy, ko-comment siya. Yesss naman, sana nagustuhan mo ang kwento ko. =)

September 14, 2008 Tsina 0 Comments

Sana, ako talaga si Superman, para lahat ng bagay, kaya kong gawin. Kaso feeling superhero lang ako.


Sorry.


0 comments:

Uy, ko-comment siya. Yesss naman, sana nagustuhan mo ang kwento ko. =)

Casual

September 12, 2008 Tsina 0 Comments

I don't know why I seem to be so inspired lately, perhaps, because of him.

I notice his English. It is great. I see his smile. It is contagious. I hear his voice, it is a lullaby.


I remember myself seating comfortably in my corner. Then, met his gaze. I didn't smile. At the time being, the world is tied in the children's all-time favorite mascot. I am a child. For that fact alone, I didn't welcome the change.


The possibility of having a thrill other than the complexity of the red-haired masterpiece is very appealing. I caught myself in his direction. Falling.


It was sudden. I heard him. With an excitement tantamounting to the discovery of the world, he pronounced his departure. It was the saddest day. I thought, I will not be seeing him again. But, he is just as near as the sound of the elevator in the office.


I saw him today. He, wearing the same smile, left before even exchanging glances.



I do not hear the clattering of the fragile china,
I fear the cosmic evolution of our paths.
I listen intently to the moving winds around you,
Yet I frightened being engulfed in your clouds.

0 comments:

Uy, ko-comment siya. Yesss naman, sana nagustuhan mo ang kwento ko. =)

Friday of the Third Week

August 16, 2008 Tsina 0 Comments

So, what's making me busy lately?

I'm soo happy.

I have been with Accenture for three weeks already and looking forward for more years to come. Im so far contented with the experience. I've learned so many things in such a short span of time. I love my batchmates. We enjoy each other's company. I mean, they enjoy each other's company, because I'm part of the other side of the earth. Haha, but not anymore, *wink*.

Friday was a bad day.
I left my mobile fone in the apartment, I arrived at 8.30am in the office. I left my spoon and fork for my packed lunch (such a gradeschooler thing!) . I wasnt able to join the group discussion. And for goodness sake, I left my keys in the apartment. The sad thing is, I'll be having my new workstation on Tuesday. I've been getting used to my workstation. I'm actually been used to my cube mates, Ellen and Au, including Sandy. Oops, before I forget, thanks Johnson for the spare spoon and fork. Thanks Au for the Fita, and thanks Nami for keeping my fone. :)


In that same day, it was raining like crazy, I went home with Z, who happens to be in the same group as mine. The night before, I shared with him my little secret. Ayun, muntik na niya ako ibuko ng bonggang-bongga. Haha. I hate the nick that we've given him. It suits him fine but.. The good thing is, he went home the same time that I did. toot. toot. toot. end of the story. I dont want to divulge his identity. It's confidential. Kidding. :)


After the rain fiasco, (i dont have a decent umbrella, for crying out loud!), we went to SM Megamall to meet up with EA and Mhoe. Zeus will be meeting up with Alex, and Jonathan. It was quite a shocker when I saw the two of them with Eric. Sorry, Kath! After EA and Mhoe went home, we've taken our dinner courtesy of Fujitsu Ten guys. hahah. Thanks for the wonderful sizzling dinner. More! More! More!

Hmm. just remembering, thanks Kitel for sharing your umbrella last Thursday. If it were not for you, I'll be soaked in the rain. Not that I hate the rain. *wink*

On a serious note,
I remember the line that Ivy quoted from the Full Metal Alchemist, "You have legs, right? Get up and use it."


Forward.

0 comments:

Uy, ko-comment siya. Yesss naman, sana nagustuhan mo ang kwento ko. =)

Kung Dudugtungan Ko..

August 02, 2008 Tsina 8 Comments

Yuhoo! Graduate na ako! Actually, nung July31 pa. Late na ang aking blog. Akala ko, hindi ako makaka-attend, kaka-start pa lang kasi ng work ko nun. First week. Naisipan ko na subukan na magpaalam, pumayag. Ayus. Leave without pay. Haha. At least, hindi ko na-miss ang araw na iyon.

Hindi ako naka-attend ng rehearsal, sabi ng mga kaklase ko, 8am daw ang grad. Ako naman eh naniwala, ayun, call time lang pala iyon. Baka raw kasi ma-late ako ulit. Haha. Salamat nga pala kay Ai sa pag-aasikaso ng toga ko. Ayun, eh, special mention talaga. :)

Maaga ako dumating. Mukha tuloy akong excited. Hmf. As usual, picture-picture. Nakakatuwa rin pala mag-martsa. Hindi kasi ako into doing it. Feeling ko kasi, tapos na dapat yung time ko dun. Bitter ba? Hindi naman. Natatawa lang ako habang graduation ko. Natutuwa ako sa guest speaker. Sarcastic mode. A very relevant topic to a very important date to most of the graduates. Enough said. 


Tapos na ang nine academic years ko sa Bulacan State University. Counting, high school years, of course. Mabuti naman. Ang dami na ring nangyari. And to the new doctor who caused so much troubles in my life, I'm glad, you were not there.

Unang taon..

Freshie pa. Matigas ang ulo. Bitter. Naaalala ko ung sinabi ni Plip dati nung nagkekwentuhan kami. Natandaan niya agad ako, kasi nga sa BSU Lab High ako galing, malamang tsine-tsek niya kung may brain cells ako. Haha. Si Keyt ang una kong bestfriend, first day pa lang nakapagkwentuhan na kami, naging close. Kasama ko rin siya na mag-apply sa Peys. Kasama ko siya mag-exam hanggang sa maging staff ng school pub. Kasama ko siya sa una kong SONA. At sa ilan pang mga una sa college life ko. Kasama na dun ang pagka-cutting class. Oo, kung kelan ako freshie, saka malakas ang loob ko na mag-cut. Haha.

Oo nga pala, first year din ako nung una ako nainom ng alcoholic drinks. At take note, GIN un. Sunog baga. Haha. Dumayo pa kami kina Cindy sa Pandi para lang sa inuman session na ito.

Isa si Sir Malang sa mga tao na gusto ko pasalamatan. Aba, kung bumagsak ako sa Algebra nun, malamang, hindi ako Computer Engineer. Isa siyang mahusay na guro.

Ikalawang taon..

Kung nung first year, PRO ako ng klase namin, nung second year, na-promote na ako, VP na. Haha. Literary Editor na rin ako ng Peys nito. At nakisawsaw pa ako sa Social Science Circle, VP din. Ito yung taon na lagi akong nawawala sa mga picture-an ng klase, dahil kung saan-saan akong dako napupunta. Ito rin pala ung taon na nakakuha ako ng uno. Kaisa-isa. Salamat Ma'am Miya.

Isa sa mga pinaka-highlight ng taong ito ay ang outdoor namin. Masaya naman. Nagkaroon lang ng pagkakataon na nagkasama-sama ang mga bossy sa group. Ako, si Hazel at c JV. Nag-away pa pala kami nung outdoor, hindi ko tuloy nakuha ang pangalawa kong uno. Haha. But we're grown-ups now, isa na yun sa mga bagay na tinatawanan na lang.

Gusto ko sana i-edit ang buhay ko. Pero ang pampam ko naman. Ito rin yung taon na nabaliw ako, nag-dropped ako ng mga subjects ko dahil gusto ko mag-transfer ng school. Hindi natuloy. Ayun, tuloy. Naghabol ako ng subjects. Ayus naman. May enough brain cells naman ako para maging regular student the following year. And yes, ito yung taon na naging parte siya ng buhay ko.

Ikatlong taon..

Dapat ako na ang President ng Social Science Circle pero dinecline ko dahil wala na ako SocSci subject nun. Instead, sumali ako sa election of officers ng SCoES. Kahit 3rd year pa lang, kakatuntong pa lang sa engg bldg, buti naman at may bumoto sa akin. At eto kasi ang linya ko nun, ".. kung gusto nyo suportahan ang SCoES, iboto niyo ako.." Oh, well, ang essence lang naman nun ay I'm not into a one-man team. Teamwork dapat. At wagi ang speech ko. Haha. Secretary ako ng SCoES during this time. News Editor naman ako ng Peys. Circulation Manager ng The Engineers, at dakilang presidente na ng klase namin. Haha.

Hala, hindi talaga ako proud, pero ito yung taon na nakuha ko ang una kong singko. Waa. Emags. Enough said.

Ikaapat na taon..

Tumatanda na ako. Dahil sa distraction sa buhay, may mga opportunities akong pinalampas. But no regrets, masaya naman ako nung mga time na yun.

Ito yata yung time na pinakamahirap sa parte ko. Buti na lang, nalagpasan ko naman yun, at maraming salamat sa lahat ng sumuporta.

Ang daming nawala..

SCoES.
Peys.
OJT.
At siya.

Ikalimang taon..

Hindi ito kasali sa nine years. Skipping.

Huling taon.

At ako ay nagbalik. Ito na yata ang pinaka-siguradong bagay na ginawa ko. After losing so much on my fourth year, I'm back. Natutuwa ako may Ma'am Raba nun, isa siya sa mga natuwa na bumalik ako ng school para tapusin ang studies ko. At naaasar ako sa ilan. Sa professor ko na nagsabi na nahuli na ako sa mga ka-batch ko. Tama ka naman. Pero ang prinsipyo, hindi ko natutunan mula sa'yo. At sa totoo lang, wala ako natutunan sa'yo.

On a lighter note, graduate na ako!! Yehey!!

Mga espesyal na tao/grupo na naging bahagi ng buhay BSU ko:

Kawaii:  Siguro nga lagi akong wala sa mga pictures, siguro nga mas madalas ako mag-stay sa Peys nun kaysa sumama sa inyo. Siguro nga, matigas ang ulo ko at bossy ako. Pero nagpapasalamat ako sa mga panahon na nakasama ko kayo. Marami ako natutunan.

Amazing: Salamat. Siguro, kulang yung salita na iyon. Salamat sa pagsalo sa akin. Sa lahat ng pagkakataon na hindi ko kayo niyayaya sa mga mob, na-touch ako nung nandun kayo nung unang beses na hindi ako makatayo. Salamat dahil nandun kayo nung pinasara ang Peys, salamat dahil hindi niyo ako iniwan nung nag-break kami, at salamat dahil lagi kayong nandyan para sa akin.

Peys: Salamat. Dito ako unang natutong maging matapang. Dito ako unang nagmahal at nasaktan. Dito ko rin nakilala ang mga pinakamahahalagang kaibigan ko. Siguro nga, dinala ako kung saan-saan ng prinsipyo ko. Pero hindi naman ako nagsisisi. I am a better person.

Coe5b: Natutuwa ako na sa inyo ako naki-section. Akala ko, ma-o-OP ako. Hindi naman. Naging masaya ako sa naging stay ko. Marami ako naging kaibigan. In all honesty, dito yata ako pinaka-naging open. Pakiramdam ko, kaibigan ko na kayo for so many years.

Jabez : Hmm. Sila ang nag-fill ng gaps. Salamat.

Sir Nolasco: Kahit hindi kami close, nagpapasalamat ako kapag nararamdaman ko yung concern niya. Siya yung nagsabi sa akin nung hindi ako nakapag-participate nung 4th yr SCoES election na malamang sa 5th yr, kami ni Mark ang maging contender sa pagiging president. Hindi nangyari. Pero salamat sa tiwala.

Sir clark: Nung mga panahon na ayaw na kami pagsulatin ng mga admins, hindi ako binitawan ng The Engineers. Kahit hindi ako naging EIC, for so many reasons, salamat po sa concern.

Ma'am Mhuggz: Kahit nung 4th yr pa lang ako, alam ko na concern siya sa mga nangyayari sa buhay ko. At sa lahat ng pinagdaanan ko, isa siya sa mga laging nandyan.

Keyt: Salamat sa pagiging kaibigan. Hindi na natin natupad yung mga plano natin dati. ME ka na kasi. Hehe. Basta, I'm just a text away. Salamat sa mga panahon na nandyan ka, at sorry sa mga pagkakataon na nagkulang ako bilang kaibigan mo.

David, Mon at Yeri: Sila ang ilan na nagtitiwala sa kakayahan ko, sila rin ang madalas kong kasama sa paghakbang ko. Sa lahat ng naging laban natin, salamat, mas naging malakas ako dahil alam kong nandyan pa kayo.

Japan: Salamat sa mga panahon na magkasama tayo. Nakakamiss man ang lahat ng bagay, nakakatuwa naman ang mga bagay na natutunan natin.

Jovi: Malaking bahagi rin naman siya ng buhay ko. At sa mga pagkakataon na kailangan ng lumisan, mananatili ang mga bagay na natutunan ko.

Ronald: Kulang siguro yung mga salita para magpasalamat ako sa pagkakaibigan natin, thanks for the sanity. Nasabi ko na yun dati, isa ka sa mga pinakamahalagang kaibigan ko.

EA: Salamat sa friendship. Sa suporta. Pasensya na kung minsan, insensitive ako.

Kath: Kahit madalas tayo magkainisan, nagpapasalamat pa rin ako sa mga pagkakataon na nakakapagkwento ako sayo. Maraming bagay pa tayong pag-aawayan. Haha.

Cat: Mula noon, isa lang naman masasabi ko, I treasure your friendship.

Jelai - Hanggang sa work, magkasama tayo. Hehe. Salamat sa mga panahon na pingke-kwentuhan natin ang mga kung anu-anong bagay. Salamat sa pagkakaibigan.

Bing at Pam: Hindi ko inaasahan na magiging ka-close ko kayo. Salamat sa pagtitiwala ninyo ng buhay ninyo, at salamat din sa pakikinig sa mga kwento ko.

Pau: Salamat. At pasensya na kung may mga nagawa ako na hindi dapat. Natutuwa ako tuwing ngke-kwento ako sayo, kasi alam ko, nakaka-relate ka.

Eric: Salamat sa tiwala. At pati na rin sa pagkakaibigan. Buti na lang, may harry potter.

Mark: Sa mga kwentuhan at tiwala, salamat. Natutuwa ako sa positive thinking mo.

Roy: Salamat din sa mga tulong mo. As in. Super.

Nami at Dhai: Pasensya na sa mga pangungulit. Haha. Pero salamat sa mga taon ng pagkakaibigan.

Chie: Salamat. Pasensya na sa lahat ng pabor na hiningi ko mula sa'yo. Hehe. Basta, sa mga susunod pa na mga kwentuhan.

Liza Velle: Ayun, salamat sa friendship. Natutuwa ako at mas close tayo ngayon.

Cylve, Diane, Roma, Meri, at Alona: Kahit high school pa tayo naging magkakaibigan, natutuwa ako at nandito pa rin tayo. Salamat sa lahat ng suporta during the ups&downs of my college life.

Marami pa akong gustong pasalamatan. Sa susunod naman. Dudugtungan ko pa ang kwento ko.

Huli ko na naisip ang blog entry title ko, pero kung dudugtungan ko pa ang buhay ko..









sana nandun pa din kayo lahat..

8 comments:

Uy, ko-comment siya. Yesss naman, sana nagustuhan mo ang kwento ko. =)

Isang Bukas na Liham..

July 07, 2008 Tsina 2 Comments

Sa iyo,
 

Alam kong maraming bagay ang gumugulo sa utak mo ngayon. Mga bagay-bagay na maaaring dahilan kung bakit hindi mo ako matagpuan. Maaaring akala mo na isa lang ito sa mga bagay na nangyayari dahil malungkot ako. Maaari. Ngunit hindi.

Naiisip ko ang mga panahong kapiling kita. Kasama na ang mga sandaling naririnig ko ang bawat paghinga mo. At nararamdaman ko ang bawat pintig ng puso mo. Ngunit, ang lahat ng iyon ay bahagi na lang mga alaala na tinipon ko sa loob ng boteng inaanod-anod sa karagatan.

Sa lahat ng anupaman, alam ko na nandyan ka lang para sa akin. Kung paanong lagi akong nandyan para sa'yo, kahit sa pinakanakaiiritang paraan. Alam ko na kabisado mo rin ang bawat pag-imbay ng hangin kasunod ng mabilis na patak ng ulan. Alam ko. Dahil nasisilip kita sa gitna ng malamlam na liwanag ng buwan.


Pangarap kita.

Ngunit ikaw ang isang pangarap na hindi ko gustong abutin. Tama na nandyan ka kapiling ng mga bituin. Dahil natatakot akong hawakan ka at tuluyan mawala ang iyong ningning.

Alam kong darating din ang panahon na kailangan na nating magpaalam, malungkot man ngunit, hindi magkatambal ang ating mga ningas. Ako ay isang pundidong ilawan na nagpupumilit magbigay liwanag. at ikaw ay isa ngang bituin na kailangan lumabas mula sa mga ulap. Alam ko. Ang iyong pag-unlad ay isa namang dahilan upang ako ay maiwan. Ngunit mahal kita, ikaw at ang lahat ng bumubuo sa iyong pagkatao. Hangad ko ang pagkislap mo, hindi man sa akin, ngunit sa mga pangarap na minsan mong hinabi.

Ipangako mo man lang na patuloy mo akong babahaginan ng kahit konting liwanag. Lalo na sa mga panahong nagbabanta ang pagbalik ng nakaraan. Huwag mo muna akong bibitawan. Hahawak ako sa dulo ng iyong mga ngiti.


Hanggang dito na lang, lumalatag na ang dilim. Sana ay makarating sa'yo ang mensahe ko. Hindi ko maintindihan kung bakit hindi kita matanaw sa langit.


Nagmamahal,

.....

2 comments:

Uy, ko-comment siya. Yesss naman, sana nagustuhan mo ang kwento ko. =)

June 19, 2008 Tsina 0 Comments

Masaya ako.












.. dahil nanjan ka, kahit ikaw ang isang bagay na pinaka-hindi sigurado sa buhay ko.

0 comments:

Uy, ko-comment siya. Yesss naman, sana nagustuhan mo ang kwento ko. =)

A Little of This and That

June 15, 2008 Tsina 2 Comments

I just love my horoscope today, courtesy of Friendster.

Gemini
The Bottom Line
Someone you thought you knew inside and out will surprise you today. Enjoy it.
 

In Detail

Someone you thought you knew inside and out will surprise you by how they react today. Their feelings might reveal some shocking things about their philosophies of life, but that doesn't have to alter how you feel about them. You care about them for who they are, not whether or not they agree with you all the time, right? This could be the beginning of a new phase for the two of you, when you'll see each other as more complicated (and thus more interesting) people.

Hmm.

Surprise of all surprises. Hahah.

It was just few weeks back when I got so involved with Friendster horoscope. Coincidence? Perhaps. Too much coincidence, I guess.

Moving on..

After being sick for few days, I guess, I'm back on track. Bum. Bum. Bum. Hahaha.

Tomorrow is Monday. And I am not expecting anything, or perhaps, just few phone calls. *wink wink*

So, how am I going to spend the first day of the week? Aargh, I guess, I have to contend myself on all the stuffs on TV. Good thing, I have internet access at home.

Toot. Toot. Toot.
 

I need to have a job, a career for that matter. Quick.

Toot. Toot. Toot.

Forever.
 

I just need to hear the words.

.. and everything will be fine. :)

2 comments:

Uy, ko-comment siya. Yesss naman, sana nagustuhan mo ang kwento ko. =)

June 13, 2008 Tsina 2 Comments

Nakakalungkot din pala minsan na ikaw na yung maysakit, malungkot at confused, pero ikaw pa yung magtatanong sa ibang tao kung ayus lang sila.

2 comments:

Uy, ko-comment siya. Yesss naman, sana nagustuhan mo ang kwento ko. =)

Bertdey Ko Ngayon!

June 08, 2008 Tsina 4 Comments

Hindi ko alam kung ano ang meron sa mga birthday at masyadong big deal sa akin kung sino man ang makakaalala nito. Mula noon, mahalaga na sa akin kung sino ang unang babati tuwing kaarawan ko. Na-e-excite akong malaman kung sino ang magte-txt at magsasabi ng happy birthday. Hindi ko maintindihan ang excitement na naramdaman ko para sa kaarawan ko na ito. Pakiramdam ko, wala namang espesyal sa araw na ito kung ikukumpara ko sa mga nakakaraan. Sa nakalipas na apat na taon, ngayon lang ako nasa harap ng computer at ginagawa ang blog entry na ito. Meron na akong birthday na sinalubong ng tawag mula sa isang espesyal na tao, at ang kaarawan na sinelebreyt sa loob ng isang linggo, week-long celebration kumbaga. Last year naman, ginanap ang bertdey ko, kasama ang ilang mga kaibigan. At ngayong taon..

Ito ang bertdey ko na puno ng realizations. A month ago, sabi ko sa sarili ko, ang bertdey ko ang magiging deadline sa dalawang bagay na hinihintay ko. Ito ang magsasabi sa akin na huminto at maghanap ng iba pa. Dahil sa ganitong thinking, I've decided to label yesterday as the 'day of disappointments'. Hindi dumating. Sad.


And the rain fell but..


for crying over something and for having someone to listen, that is really worth more than, a grandeous birthday party, or an expensive phone call.

And I am glad.

On a lighter note, salamat sa mga nakaalala kahit na in-off ko ang friendster birthday reminder ko.


Salamat kay EA sa paghihintay ng 12mn para batiin
ako sa aking kaarawan.


Salamat kay Kath sa countdown, at sa kanyang pinaghirapan daw na birthday comment. Haha!


Salamat kay Chie kahit medyo hindi siya cgurado na birthday ko.


Salamat kay Liza Velle sa pagbati at pagpapa-treat, next time na lang. (Wala pa ako trabaho! Haha!)


Salamat kay Keyt sa pagbati mula kahapon pa ng maligayang kaarawan.


Salamat kay Jovinel sa mensahe dahil akala ko na nakalimutan niya na ang araw na ito.


Salamat kay Jonathan na siyang unang bumati sa akin mula sa Kawaii.


Salamat kay Titser Daisy for wishing me well on my birthday.


Salamat kay Tristan na ikinagulat ko na alam pa niya ang birthday ko.


Salamat sa Tatay ko na dinaan pa sa text ang pagbati.


Salamat kay Cylve sa hindi niya paglimot tuwing kaarawan ko.

Salamat din kay Vrendz sa kanyang makulit na greetings.

Salamat kay Titser Gilson na pinakahuling bumati sa akin ng maligayang kaarawan. :)


Salamat na rin sa mga nag-advance birthday greetings nung mga nakakaraang araw:


Titser Gilson (Happy birthday din!)

Lester
Peter John
Jenny Ann
Zeus
Leah
Bien
Gene
Tonio
Bing

Salamat sa mga humabol na pagbati,
Margee
Kimboi
Ivy
Jeff
Jelai
Pits
Mark Francis
Tomas
Jeryll
Cat


Muntik ko nang makalimutan, salamat kay Mcdo sa kanyang picture message at sa pagbati ng maligayang kaarawan. Salamat. Just for being there. :)


*wink wink*


Meron pa namang next year.

Bukas ang blogger comments ko sa inyong mga pagbati. Comments at hindi chatbox. Salamat. :)


P.S.

I so hate Pinoy Idol. I can't believe that WALTON got booted out.

**edited

4 comments:

Uy, ko-comment siya. Yesss naman, sana nagustuhan mo ang kwento ko. =)

June 08, 2008 Tsina 0 Comments

"I love you, not forever.
but every today that comes.
The slightest breath momentarily soothes my soul.
Yes, you are.
So dear, my strength."

0 comments:

Uy, ko-comment siya. Yesss naman, sana nagustuhan mo ang kwento ko. =)

Ang Ulan at Ang Mahabang Paghihintay

May 11, 2008 Tsina 1 Comments

Dapat yata, hindi ko sinabi. Dapat yata, itinago ko na lang. Dapat yata, hinayaan ko na lang mawala ng kusa.


... ang babae ay itinakda lamang para maghintay. Nilagay ng lipunan sa sitwasyon kung saan ang bawat hakbang ay nakabase sa numerong inihanda ng bawat segundo ng orasan. Ako ay isang babae. ngunit..

Hindi ako si Maria Clara. Ako ay isang babaeng matagal nang lumabas sa kahon, isang taong sanay na nilalagpasan ang linya.


At ikaw, ikaw si Juan. Natakot ako sa'yo. Isa ka na namang Juan, katulad niya, isang taong suot ang maskara na ilang henerasyon ng pinagpasa-pasahan sa publiko. Naalala ko siya, at kung paanong ang isang babaeng tulad ko ang tumayo sa harap niya. Unti-unti. hanggang kaya na niyang iangat ang paa niya sa lupa upang itaas ang noo, at harapin ang mundo. Unti-unti. Hanggang mapalis ang sarili kong ngiti. Naririnig ko pa ang huling mga salita na binitawan niya. Si Juan, habang nangangakong siya ay magbabalik. At ako, habang pikit-mata na humakbang patalikod at naghintay. Naalala ko pa ang maraming mga pagkakataon na tumukod siya sa akin, at walang lingon-likod na hinarap ulit ang mundo. Paulit-ulit. Hanggang makasanayan na ang pait. Hanggang ang tanging alam ko na lamang ay ang maghintay sa isang taong hindi na pala magbabalik.



Celeste: Kung nagmamahal ka at di ka rin
siguradong babalikan ka anong tawag dun?

Ploning: Nagmamahal, kase ang nagmamahal nagtitiwala.


Nagtiwala ako. Nagmahal. hanggang naubos ang mahabang sinulid. At hanggang bumalik siya at iabot ang matalas na gunting. Putol na ang sinulid.

Sa isang bagong simula mula sa maikling pagtawid sa isang kahapon, nakilala kita sa gitna ng ulan. Ikaw, at ang mga bagay na bumubuo ng iyong pagkatao. Ikaw, ang isa pang Juan na ninais kong abutin. Unti-unti kong nilahad ang kamay ko, ngunit..


Gusto kitang hawakan. At sumama sa paglalakad sa gitna ng ulan. Natutuwa ako sa bawat patak nito. At sa bawat pangarap na nahahabi mula sa mahihinang tikatik. Nasanay akong tumawa kasabay ng iyong bawat paghinga, nasanay akong marinig ang tinig mo, kasabay ng iyong bawat itinatagong hikbi. hanggang..


Pinarinig ko saglit ang pintig na hindi mawari ang tunay mong saloobin. Sa isang saglit, nahawakan ko ang katiting mong pangarap, ngunit sa isang saglit lamang.


Minamahal kita. Ikaw lang.


..naririnig ko ang malakas na ulan. sa wari ay nanunukso..

ngunit, hindi ako natatawa tulad ng
dati, sapagkat, sa ilalim ng malamlam na liwanag ng gabi, nakikita kitang naglalakad,

palayo, sa gitna ng malakas na buhos ng ulan.

1 comments:

Uy, ko-comment siya. Yesss naman, sana nagustuhan mo ang kwento ko. =)

Yes

May 10, 2008 Tsina 0 Comments

Salamat sa araw na tayong dalawa lang ang nakakaalam.










Sana umulan.


0 comments:

Uy, ko-comment siya. Yesss naman, sana nagustuhan mo ang kwento ko. =)

The Meantime Girl

April 13, 2008 Tsina 0 Comments

WHAT IS A MEANTIME GIRL?

She’s the one you call when you’re bored because she makes you laugh.


She’s the one you talk to when you’re feeling down because she’s willing to lend an ear and be a friend.


She’s not the one you call when you need a date to your company’s Christmas party, or to go dancing with on a Saturday night.


She’s the one you spend time with between girlfriends, before you find "The One". You know, the one who you keep around in the meantime.


She’s not one of the boys, but you don’t look at her as a "real" woman, either. She’s not bad enough, moody enough, or sexy enough to be seen in that light.


She’s too laid-back, too easily amused by the same things your male buddies are amused by.


She’s too understanding, too comfortable – she doesn’t make you feel nervous or excited the way a "real" woman does. But she’s cool, and nice, and funny, and attractive enough that when you’re lonely or horny and need intimate female companionship, she’ll do just fine.


You don’t have to wine and dine her because she knows the real you already, and you don’t have any facades to keep up, no pretenses to preserve. You’re not trying to get anything of substance out of her.


She’s not easy, but you know that she cares about you and is attracted to you, and that she’ll give you the intimacy you need. And you know you don’t have to explain yourself or the situation, that she’ll be able to cope with the fact that this isn’t the beginning of a relationship or that there’s any possibility that you have any real romantic feelings for her.


It won’t bother her that you’ll get up in the morning, put on your pants, say goodbye, and go on a date with the girl you’ve been mooning over for weeks who finally agreed to go out with you. She’ll settle for a goodbye hug and a promise to call her and tell her how the date went.


She’s just so cool . . . why can’t all girls be like that?!


But deep down, if you really think about it (which you probably don’t because to you, the situation between the two of you isn’t important enough to merit any real thought), you know that it’s really not fair. You know that although she would never say it, it hurts her to know that despite all her good points and all the fun you two have, you don’t think she’s good enough to spend any real time with.


Sure, it’s mostly her fault, because she doesn’t have to give in to your needs – she could play the hard-to-get asshole like the rest of them do, if she really wanted to. But you and she both know that she probably couldn’t pull it off.


Maybe she’s too short, or a little overweight, or has a big birthmark on her forehead, or works at Taco Bell. Whatever the reason, somehow life has given her a lot of really great qualities but has left out the ones that guys want (or think they want) in a girl.


So she remains forever the funny friend, the steadfast companion, the secret lover, and you go on searching for the girl of your dreams who will somehow be everything you ever wanted in a girl.


You’ll joke to her that she should be the bridesmaid at your wedding, and she’ll laugh and make a joke about getting drunk even before she makes the toast.


She doesn’t captivate you with her looks or open doors with her smile. Mainly she blends in with the crowd.


She’s safe.


She doesn’t want to be the center of attention and turn the heads of everyone in the room. But she wants to turn someone’s head. She wants to be special to someone, too. We all do.

She has feelings. She has a heart.

In fact, she probably has a bigger and better heart than any girl you’ve ever known because she’s had a front-row seat to The Mess That Is Your Life, and she likes you anyway.


She obviously sees something worthwhile and redeeming in you because although you’ve given her nothing, absolutely no reason to still be around, she is.


Anyway, yeah. I’m a Meantime Girl. Been one more times than I care to admit. I don’t know the reason, really, and at this point I don’t even care. I just want to let every guy who’s ever had the good fortune to have a Meantime Girl know that we may be a lot of fun, but we cry, too.


A lot. And someday we won’t be around.


**natagpuan ko lang ito sa internet.

All I can say is 'I am a Meantime Girl'.

0 comments:

Uy, ko-comment siya. Yesss naman, sana nagustuhan mo ang kwento ko. =)

J

March 21, 2008 Tsina 1 Comments


Nagpunta kami ng high school friends ko sa Divine yesterday. May kasama na ring bondi. Sayang, hindi nakasama sina Chie, Alona at Meri. Buo na sana ang Charity.


***

Nagba-browse ako sa net ng biglang ngpop-up sa taskbar ang email alerts ko. Checked it, the message was "___ has updated his Friendster blog. I clicked on the link, checked out your blog entry. And there, you professed your desperate feelings (I chose not to call it love. *evil grin*) to this whoever-from-that-new-bldg. I didn't feel anything. No hurt feelings. No heart hardening.

Yesterday, or was it the other day, that I saw your Friendster photos. Perhaps, you can say that I haven't gotten over you. Perhaps? Seeing your photos made me realize that I was not in any of it. I was out of your life the moment you discover how to upload photos on Friendster. Maybe, I wasn't entirely over you. But have we really gotten over the people we have loved so much? I guess not.

You are in my heart. But I can't feel you beating.
You are a part of me, but I don't recur your name.
You are just another familiar song, but I vaguely recognize the lines.

You are the past.

And the period is between you and me.


***


The reason why we broke up in the first place is that we were growing apart. And the reason for the more-than-two-years-but-seems-to-be-just-no-commitment-attachment is that we indeed have grown apart. And we lost respect.

1 comments:

Uy, ko-comment siya. Yesss naman, sana nagustuhan mo ang kwento ko. =)

Ikaw

March 18, 2008 Tsina 1 Comments

at ang mga bagay na nakasanayan ko.

Salamat.

1 comments:

Uy, ko-comment siya. Yesss naman, sana nagustuhan mo ang kwento ko. =)

Ang YM, Siya at Ikaw,

March 12, 2008 Tsina 0 Comments

Naiinis ako sa sarili ko.

Cheap.

Salamat sa stealth settings!

Sa susunod, naka-fixed na ang "Appear offline to this contact",


Miss yu.

Lov yu.

Words.

Words.

Eat them.


***

Dahil naiinis din ako sa'yo, aalis agad ako. Makikita ko na naman kayong magkasama.
Bakit ba kung kelan gusto na kita saka kayo naging close? Hayy.

Pero, salamat sa mga ngiti.

Buhay na ako. Ahaha.

***

Wala talaga akong plano mag-blog ngayon. Paumanhin sa mga hindi nakaunawa. Random thoughts lang.

***

0 comments:

Uy, ko-comment siya. Yesss naman, sana nagustuhan mo ang kwento ko. =)

Apat na Taon

February 04, 2008 Tsina 1 Comments

Naaalala ko pa ang araw na ito.







1 comments:

Uy, ko-comment siya. Yesss naman, sana nagustuhan mo ang kwento ko. =)

Goodbye to You, My Trusted Friend

January 17, 2008 Tsina 3 Comments

Sad day today, tomorrow is sadder, and perhaps, the days after the next will be the saddest.

So, be it a friend or a lover, the same emotions remain.

No more late night talks. No more hidden tete-a-tete. Enough of all the forbidden rendezvous. I wish you the best.

Fate has its own way of giving my sanity back.
 
You are my forever sin.
I am a sinner.


Paalam.

3 comments:

Uy, ko-comment siya. Yesss naman, sana nagustuhan mo ang kwento ko. =)

Ang Unang Araw ng 2008

January 01, 2008 Tsina 1 Comments

Bagong taon ay magbagong buhay..
Welcome 2008!



MySpaceComments
Wala akong new year's resolution. And I never made one. Maybe because, I'm not really into rules. Pagkagising ko kanina, nag-check agad ako ng text messages. At talagang yung text ni EA caught my attention.

"sheena..gandang umaga..lam q mya p gcng mu.."

Naman. Hindi na lang ako nagreply. Haha. Sabagay, hindi ko mabilang ang mga araw na late ako sa klase. At pati ba naman sa software defense.. Iyon siguro ang pinaka-hindi ko makakalimutang pagka-late ko sa buong buhay ko. Nyaha.

My 2007 is just a so-so. Definitely not perfect. And positively not the best year in my life. But there are so many things that happened during that year. So many changes that contributed to who I am right now.


During the first half of 2007, I belong to the working class in the Philippines. My salary is okay. I am a regular employee. I love the account, and also the people of Dell CTS. I can buy whatever I want, spend as much as my salary can afford, drink as much as my drinking partners, Kath and Cat, would allow, go to wherever I prefer, visit old friends anytime. Ultimately, I am happy doing whatever I want.

Then, I decided to quit work and go back to school.

For some reasons, I never entertained the idea that I need not to return to school. Perhaps, I know deep within, I cannot continue to my goal if I have even a single drop of doubts.

I focused on my goal. I didn't mind giving up a very comfortable lifestyle to my graduation dreams. I settled on the fact that it would just be one year, and everything will be okay.

I never listened to anyone who would actually question my decisions. I just told them that I want to finish school. And that's it. I am never the type of person who would like to explain myself to anyone.

And so I'm back to the grounds that hinder my dreams for awhile. It was never easy.


I abhor the idea of wearing the uniform that we protested so much.

I dislike the look of 'friends' upon knowing I came back.

I hate seeing the people behind my earlier downfall.

I despise the comments of professors that I should have graduated earlier if I've been good. Of course, I've been good. I just stood up to what I believed is right. And that is never wrong.

For six academic months, I have been consistently mustering my courage to wake up in the morning, sitting in my chair, listening to my professors, understanding their every vague explanations of the subject matter, taking their every I'm-sure-you-will-not-be-able-to-pass type of exams, and passing the subjects.

Before the Christmas break, my classmates and I applied to Accenture, a consulting and IT company. We passed the exam and were interviewed afterwards. I remember vividly one question, "What is your greatest achievement?", without hesitation and compromising my chance in being accepted to the company, I answered, "My greatest achievement is pursuing my dreams, and that is I was able to go back to school."

I didn't consider the fact that perhaps they are expecting more impressive answer than mine. But as of the moment, my dreams keep me going.

Three more months.

"When you want something; all the universe conspires in helping you to achieve it."
--The Alchemist

I welcome 2008.

P.S.
Before doing this blog entry, I went to Friendster and add a little nasty message in my profile.




I am mental.

Pangalawang P.S.
Pangarap kong maka-attend ng New Year's countdown. Haha.

***
Image grabbed from the net.

1 comments:

Uy, ko-comment siya. Yesss naman, sana nagustuhan mo ang kwento ko. =)