Sanay na Akong Tumawid

Hinawakan mo ang braso ko, katulad ng dati, tuwing nasa gitna tayo ng magulong kalsada. Tuwing nag-uunahan ang mabibilis na sasakyan, hahawakan mo ako ng mahigpit sa braso na parang ayaw mo ako mawala. At sasabihin mo na,Hay naku, ang bata. Tatawa lang ako. tatawa ka din. Parang nasanay na tayo sa ganun. Kusa ko nang ilalapit ang braso ko para hawakan mo ako, para alalayan mo ako. Tuwing hawak mo ako, nararamdaman ko na ipinagkakatiwala ko na rin sa'yo ang buong buhay ko. Pakiramdam ko, hawak mo na rin ang bawat pintig ng puso ko.

Sabi mo minsan, Paano kung wala na ako?. Ang sabi ko naman, Hindi ka naman mawawala, di ba? Ngingiti ka lang. Hihilig naman ako sa balikat mo.

Naaalala ko, ganun din ang sinasabi mo tuwing pumupunta tayo sa mga bagong lugar, sa mga pagkakataong naisip nating mamasyal sa mga lugar na hindi pamilyar sa atin.

Blot

Nagtataka ako kung anong meron sa akin at ayaw mo akong bitiwan.

Hindi ba sinabi mo noon na meron ka ng iba? Ang sabi mo pa nga, mas maganda, sosyal at maaasahan.

Pinaghirapan mo nga siya makuha. Matagal mo na nga binabanggit sa akin na siya ang pangarap mo.

At nung finally, makuha mo na siya, itinabi mo na ako. Naiintindihan naman kita, mas maganda pag bago. Naisip ko naman, bakit itinabi mo pa ako?

Pwede mo naman akong tuluyan ng alisin sa buhay mo.

Pero naalala ko, mahilig kang mamulot sa tabi-tabi. Hindi ko lang matandaan kung pinangarap mo din ako o pinulot mo lang sa isang tabi.

Ang Smiley sa YM

Paano ko ba sasabihing malungkot ang malungkot kung hindi mo rin naman maiintindihan?

Ngunit bakit nga ba kailangan mo pang maintindihan ang isang bagay na hindi mo naman talaga maiintindihan? Magulo ba?

Our emotions are self-contained. Unintentionally unshared.

Pero bakit gusto ko pa ring maintindihan mo ako?

Bukas. Hahanapin kita at sasabihin ko sa'yo na malungkot ako.

Hindi ko aasahang makikita sa mukha mo na maiintindihan mo ako. Ngunit mas lalo akong malulungkot kung makikita kong hindi mo nga ako naiintindihan.

Ang Dalawang Upuan sa Adoration Chapel

Kanina pa siya sinisipon. Pakiramdam niya ay magkakasakit na siya kaya ipinasya na niyang umuwi. Tumayo na siya at nagpaalam sa mga kaibigan niya.

A: Uuwi na tayo?

B: *walang imik* Dere-deretso lang.

Humabol ito sa kanya.

A: Galit ka ba?
B: *umiling*

Pagbaba ng dyip.

A: Daan tayo sa simbahan.
B: *hindi sumagot pero nagtungo din sa simbahan*